அறிவியலின் ஷேக்ஸ்பியர்!

ந.வினோத் குமார்
பதிப்பிக்கப்பட்ட தேதி: 6 மே, 2016

ஆங்கில இலக்கிய மேதை ஷேக்ஸ்பியர் மறைந்த 400-வது ஆண்டு இது. அதனையொட்டி உலகம் முழுக்க அவரைப் போற்றும் விதத்தில் பல நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. ஆனால் அறிவியல் துறையில் ஒரு ஷேக்ஸ்பியர் இருப்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? அவர் வேறு யாருமல்ல. அலெக்சாண்டர் வான் ஹும்போல்ட்! அவர் மறைந்த 157-வது ஆண்டு இது! 

அன்றைய ப்ருஷ்ய ராஜ்ஜியத்தில் (இன்று அது ஜெர்மனி மற்றும் போலாந்து உள்ளிட்ட நாடுகளின் ஒரு பகுதி) 1769-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 14-ம் தேதி பிறந்த அவர், 1859-ம் ஆண்டு மே 6-ம் தேதி மறைந்தார். இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் அவர் செய்த சாதனைகள்தான், இன்று நாம் இயற்கை, அறிவியல், பயணம் உள்ளிட்டவற்றை எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்கிற புரிதலை உருவாக்கியவை.

‘அப்படி என்ன செய்துவிட்டார் அவர்?' என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக 'அவர் என்ன செய்யவில்லை?' என்ற கேள்வி மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும். ஏனென்றால், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவரின் கைபடாத துறைகளே இல்லை எனலாம். வானியல், புவியியல், சூழலியல், விலங்கியல், தாவரவியல், நீரியல், சுரங்க ஆய்வுகள் என அவர் ஆராயாத துறைகளே இல்லை. அவரின் ஆய்வுகள் சர்வதேச அளவில் புகழடையச் செய்தன.

அவர் செய்த ஆய்வுகளைப் பாராட்டி உலகில் பல விஷயங்களுக்கு அவரது பெயர் சூட்டப் பட்டுள்ளது. மெக்சிகோவில் உள்ள சியர்ரா ஹும்போல்ட் மற்றும் வெனிசுவேலாவில் உள்ள பிகோ ஹும்போல்ட் ஆகிய பூங்காக்கள், அர்ஜென்டினாவில் உள்ள ஒரு நகரம், பிரேஸில் நாட்டில் உள்ள ஒரு நதி, கிரீன்லாந்து, சீனா, தென்னாப்பிரிக்கா, நியூஸிலாந்து மற்றும் அண்டார்டிகா ஆகிய பகுதிகளில் உள்ள மலைத் தொடர்கள் மற்றும் 300-க்கும் மேற்பட்ட தாவரங்கள், 100-க்கும் மேற்பட்ட உயிரினங்கள் ஆகியவை அவரின் பெயர் தாங்கியுள்ளன.

இந்தக் காரணங்களால் ‘மாவீரன் நெப்போலியனுக்கு அடுத்து உலகில் மிகவும் பிரபலமான மனிதர்' என்று தான் வாழ்ந்த காலத்திலேயே புகழ்பெற்றவர் வான் ஹும்போல்ட்.

அவரின் நினைவு தினமான இன்று, அவரைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்துள்ள ‘தி இன்வென்ஷன் ஆஃப் நேச்சர்' எனும் வாழ்க்கைச் சரிதப் புத்தகத்தை நாம் அறிந்துகொள்வது பொருத்தமாக இருக்கும். சமீபத்தில் வெளியான இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியவர் ஆண்ட்ரியா வுல்ஃப். இதனை ஹாஷெட் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது.

இன்றைக்கு உள்ளதுபோல போக்குவரத்து வசதிகளோ, அறிவியல் வசதிகளோ, தொலைத்தொடர்பு சாதனங்களோ அன்றைக்கு இல்லாத நிலையில் கப்பல் மூலமாக லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளுக்குச் சென்று பல ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு அவற்றை இதர நாடுகளில் உள்ள விஞ்ஞானிகளிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். அப்போது அவருக்கு வயது 28!

சுமார் 5 ஆண்டுகளாக மேற்கொண்ட பயணத்தின் பலனாக லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் அவர் பெற்ற அனுபவங்களை 'வாயேஜ் டு தி ஈக்விநாக்டிக்கல் ரீஜியன்ஸ் ஆஃப் தி நியு கான்டினென்ட்' எனும் தலைப்பில் 34 தொகுப்புகளாகவும், ‘பெர்சனல் நரேட்டிவ்' எனும் தலைப்பில் 7 தொகுதிகளாகவும் வெளியிட்டார்.

வான் ஹும்போல்ட் தன் அறிவியல் கட்டுரைகளுக்காகவும், கண்டுபிடிப்புகளுக்காகவும் எவ்வளவு தூரம் பாராட்டப்பட்டாரோ, அதே அளவுக்கு காலனியாதிக்கத்தின் கொடுமைகள், அடிமைத்தனம், ஒற்றைப் பணப் பயிர் விவசாயம் ஆகியவற்றை எதிர்த்ததற்காகவும் அவர் போற்றப்பட்டார். ‘காலம் ஆக, ஆக முதலீட்டை அதிகரிக்கும் பொருட்கள் விவசாயத்தில் மட்டுமே உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன' என்று உலகுக்குப் புரிய வைத்தார். 
 

‘இந்த உலகத்தில் ஒவ்வொரு உயிரினமும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்திருக்கின்றன' என்று எழுதிய அவர் கொலம்பஸைப்போல, புதிய கண்டத்தையோ அல்லது நியூட்டனைப் போல புதிய அறிவியல் விதியையோ கண்டுபிடிக்கவில்லைதான். ஆனால் அவர்கள் செய்த சாதனைகளுக்குச் சமமாக, இன்னும் சொல்லப்போனால் அவர்கள் செய்த‌ சாதனைகளைவிட ஒரு படி மேலே சென்று ஒரு அற்புதத்தை நிகழ்த்தினார். அது வேறொன்றுமல்ல இந்த உலகத்தையும், இயற்கையையும் நாம் எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்று நமக்குச் சொல்லிச் சென்ற பாடம்தான்!

‘மனிதனின் ஆன்மாவுக்குப் பழக்கமான ஒரு குரலுடன், இயற்கை ஒவ்வொருவரிடத்திலும் பேசுகிறது' என்று அவர் சொன்னது உண்மை என்பது நீங்கள் இயற்கையை உற்றுப் பார்க்கும்போது புரியும். அதன் முதல்படி, இந்தப் புத்தகத்தை வாசிப்பது! 

நன்றி: தி இந்து (இளமை புதுமை) 

ஹும்போல்ட் படம் உதவி: விக்கிப்பீடியா

இது திருடர் பாதை அல்ல!

ந.வினோத் குமார்

பதிப்பிக்கப்பட்ட தேதி: 22 ஏப்ரல், 2016

குழந்தைக்கு வாயில்

சொட்டு மருந்து!

வாக்காளருக்குக் கையில்

சொட்டு மருந்து!

இரண்டுமே போலியோ? 

என்ற ஒரு புதுக்கவிதை உண்டு. இந்தியா போன்ற ஒரு ஜனநாயகத்தின் அச்சாணி தேர்தல்தான். அதை வைத்துக்கொண்டு வாரிச் சுருட்டுபவரும் உண்டு. அதில் போட்டியிட்டு வாழ்க்கையைத் தொலைத்தவர்களும் உண்டு. வெற்றிபெற்று பலரை வாழ வைத்தவர்களும் உண்டு.

இந்தத் தேர்தல் ஜனநாயகத்தால்தான் இந்தியர்களின் சராசரி வாழ்நாள் 31.4 ஆண்டுகள் என்பதிலிருந்து 67 ஆண்டுகளாக உயர்ந்தது. மக்களின் கல்வி அறிவு 16 சதவீதத்திலிருந்து 75 சதவீதமாக உயர்ந்தது. சுமார் 94 சதவீதப் பெண் குழந்தைகள் பள்ளிக் கல்வியையாவது பெற முடிந்தது.

அப்படிப்பட்ட தேர்தல் இதோ அடுத்த மாதம் 16-ம் தேதி நமக்கு வருகிறது. ஜனநாயகத் திருவிழா என்று கொண்டாடப்படுகிற இந்தத் தேர்தலுக்கு இந்தியாவில் வளமான வரலாறு உண்டு. பண்டைய இந்தியா முதல் தற்போதைய ஃபேஸ்புக் கால இந்தியா வரை, தேர்தலின் தோற்றம், வளர்ச்சி, தேர்தல் ஆணையம் உருவான விதம், அது சந்தித்த சவால்கள், செய்த சாதனைகள், எதிர்பார்க்கும் மாற்றங்கள் உள்ளிட்டவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறது ‘அன் அன்டாக்குமென்டெட் வொண்டர்: தி மேக்கிங் ஆஃப் தி கிரேட் இந்தியன் எலக்ஷன்' எனும் புத்தகம்.

ஏப்ரல் 23-ம் தேதி 'உலகப் புத்தக நாள்' கொண்டாடப்படும் இந்தச் சமயத்தில், இந்தப் புத்தகம் குறித்து அறிந்து கொள்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

முன்னாள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் எஸ்.ஒய்.குரேஷிதான் இந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர். கடந்த 2014-ம் ஆண்டு ரூபா பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது.

தேர்தல் ஆணையராகவும், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராகவும் 2006-ம் ஆண்டு முதல் 2012-ம் ஆண்டுவரை இவர் பணியாற்றிய காலம் மிகவும் குறிப்பிடத்தகுந்த ஒன்று. அரசியல் கட்சிகள் வாக்குக்குப் பணம் கொடுக்கும் நடவடிக்கைகளுக்குக் கடிவாளம் போட்டது, கட்சிகளின் தேர்தல் செலவுகளைக் கண்காணிக்கத் தனிப்பிரிவு அமைத்தது, இதர நாடுகளுக்கு தேர்தல் குறித்த பயிற்சிகளை அளிக்க ‘ஜனநாயகம் மற்றும் தேர்தல் மேலாண்மைக்கான இந்திய சர்வதேசப் பயிற்சி நிலையம்' ஏற்படுத்தியது, ‘தேசிய வாக்காளர் தினம்' கடைப்பிடிக்கப்படும் வழக்கத்தை அறிமுகப்படுத்தியது என இவரின் சாதனைகள் பல. தன்னுடைய கறாரான நடவடிக்கைகளுக்காக அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் ஊடகங்கள் ஆகியோரிடம் எதிர்ப்புகளைச் சம்பாதித்தவர். 

அப்படிப்பட்ட ஒருவர் இந்தியத் தேர்தல் வரலாறு குறித்து எழுதும்போது அது மிகவும் நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாகிறது. 

ஐரோப்பா, தெற்கு மற்றும் மத்திய அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா ஆகிய கண்டங்களின் மொத்த மக்கள் தொகையைவிட இந்தியாவில் தேர்தலின்போது வாக்களிக்கும் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது என்கிறார். 

கெளடில்யரின் ‘அர்த்தசாஸ்திர'த்திலும், உத்திரமேரூர் கல்வெட்டுகளிலும் ‘குடவோலை' உள்ளிட்ட தேர்தல் முறைகள் பற்றிக் குறிப்புகள் உள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டும் அவர், இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த அடுத்த சில ஆண்டுகளிலேயே பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கவனப்படுத்துகிறார். 

கல்வி அறிவில் முதன்மையாக இருக்கும் கேரளத்தில்கூட‌ 2011-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற சட்டமன்றத் தேர்தலில் மொத்தம் உள்ள‌ 140 தொகுதிகளில், 127 தொகுதிகளில் ஆண்களைவிடப் பெண்களின் வாக்குப்பதிவு அதிகமாக இருந்தது. எனினும், அங்கு 7 பெண்கள் மட்டுமே சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றனர், என்று அவர் சொல்லும் செய்தியின் மூலம், அரசியலில் இன்னும் பெண்களின் பங்களிப்பு பெருமளவில் இல்லாததை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். 

1951-52-ம் ஆண்டுகளில்தான் இந்தியாவில் முதல் பொதுத்தேர்தல் நடைபெறுகிறது. அன்று தொடங்கி இதுவரை 15 பொதுத்தேர்தல்கள், எண்ணற்ற சட்டமன்றத் தேர்தல்கள், இடைத் தேர்தல்கள் என அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் கடைக்கோடியில் இருக்கும் வாக்குரிமை பெற்ற எந்த ஒரு மனிதரையும் உள்ளடக்கவே தேர்தல் ஆணையம் முயன்று வருகிறது. உதாரணமாக, கேரளத்தில் சரங்காட்டு தாசன் என்ற ஒருவருக்காக மட்டுமே 2004-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற மக்களவைத் தேர்தலில் தனியாக ஒரு வாக்குச் சாவடி அமைத்து, மூன்று தேர்தல் அலுவலர்கள், இரண்டு போலீஸார் மற்றும் ஒரு ஓட்டுநர் என 6 பேர் தேர்தல் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். 

ஆனால் இவ்வளவு நடவடிக்கைகள் மேற்கொண்டும் இன்றுவரை நூறு சதவீத வாக்குப்பதிவு என்பது கனவாகவே இருந்து வருகிறது. 

‘ஒரு ஓட்டுதானேப்பா. அதுக்காக இவ்வளவு கஷ்டமா?' என்று நீங்கள் நினைப்பது புரிகிறது. ஆனால், அந்த ஒரு ஓட்டு எப்படியெல்லாம் மாற்றங்களை நிகழ்த்துகிறது என்பதை கடந்த கால தேர்தல்களிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகிறார் ஆசிரியர். 

1998-ம் ஆண்டு வாஜ்பாய் தலைமையில் பாரதிய ஜனதா கட்சி மத்தியில் ஆட்சி அமைத்தது. பதவியில் அமர்ந்து 13 மாதங்களுக்குப் பிறகு பா.ஜ.க. கூட்டணியில் இருந்த அ.தி.மு.க., தன்னுடைய ஆதரவைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது. இதனால் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டியிருந்தது. 1999-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 19-ம் தேதி நடைபெற்ற அந்த வாக்கெடுப்பில் ஒரு ஓட்டு வித்தியாசத்தில் வாஜ்பாய் அரசு கவிழ்ந்தது. எதிர்க்கட்சியாலும் மாற்று அரசு அமைக்க முடியவில்லை. எனவே, அடுத்த சில மாதங்களில் மீண்டும் மக்களவைத் தேர்தல் நடைபெற்றது. ஒரு ஓட்டு மதிப்பு இப்போது புரிந்திருக்குமே? 

1989-ம் ஆண்டுக்கு முன்பு வரை ‘அரசியல் கட்சிகள்' என்கிற பதமே எந்த ஒரு சட்டத்திலும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. எல்லாம் இயக்கம், அமைப்பு என்பதாகத்தான் இருந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார் ஆசிரியர். அப்படிப்பட்ட அரசியல் கட்சிகள், தேர்தல் ஆணையத்துக்கு ஏற்படுத்தும் நெருக்கடிகள், விகிதாச்சார அடிப்படையிலான தேர்தல் முறை, தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற ஒருவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கும் உரிமை, ‘நோட்டா'வின் தேவை, ‘நோட்டா'வைத் தேர்வு செய்யும் வாக்காளரின் ரகசியத்தன்மையைக் காப்பதன் முக்கியத்துவம், ‘பெய்ட் நியூஸ்' மூலம் சீரழியும் அரசியல் மற்றும் ஊடகக் கலாசாரம் என தேர்தல் தொடர்பான அனைத்துப் பக்கங்களையும் ஆழமாக விவாதிக்கிறார் ஆசிரியர். 

இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்து முடிக்கும்போது, தேர்தல் பாதை திருடர் பாதை அல்ல என்பது உங்களுக்குப் புரிய வரும். 

இந்தியாவில் ஒருவர் 18 வயது அடைந்துவிட்டவர் என்பதற்கான முதல் அத்தாட்சியே வாக்குரிமை பெறுவதுதான். ஆனால் இன்று அது ‘ஓட்டுப் போடுறதுன்னா என்னா? அது ஒண்ணுமில்லப்பா... ‘லைக்' பண்றது' என்கிற அளவில் சுருங்கிவிட்டது மிகவும் வேதனை தரக்கூடிய விஷயம்தான்.

‘ஒரு நாடு ஜனநாயக முறைக்குத் தகுதியில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ஜனநாயக முறை மூலம் தன்னைத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்ளலாம்' என்கிறார் நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் அமர்த்திய சென். அவ்வாறு ஒரு நாடு தன்னைத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்கான முதல் படிதான் தேர்தல்!

அந்தத் தேர்தலில் உங்கள் வாக்கைச் செலுத்தத் தயாரா நீங்கள்? உங்களின் ஒரு ஓட்டு, நூறு சதவீத வாக்குப்பதிவுக்கு உதவட்டுமே! 

தேர்தல் வரலாறு: சில தகவல்கள்... 

* சுதந்திரம் அடைந்து மூன்றே ஆண்டுகளில் அதாவது, 1950-ம் ஆண்டே பெண்களுக்கு வாக்குரிமையைத் தந்துவிட்டது இந்தியா. ஆனால் அமெரிக்கா தன் நாட்டுப் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்க 144 ஆண்டுகள் (1920) எடுத்துக்கொண்டது. சுவிட்சர்லாந்தோ 1971-ம் ஆண்டில்தான்!

* ஆங்கிலேயர் ஆட்சி செய்தபோது பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கப்படவில்லை. 1919-ம் ஆண்டு சில மாற்றங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. அப்போது பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளித்த முதல் மாகாணம் நமது சென்னை மாகாணம்! 

 * முதல் தேர்தல் 1951-ம் ஆண்டு அக்டோபர் 25-ம் தேதி இமாசலப் பிரதேசத்தில் தொடங்கி 1952-ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 21-ம் தேதி உத்தரப் பிரதேசத்தில் முடிந்தது. சுமார் 68 நாட்களுக்கு இந்தத் தேர்தல் நடைபெற்றது.

* அரசியல் கட்சி சின்னங்கள் வரைய தேர்தல் ஆணையத்தால் கடைசி பணியாளராக நியமிக்கப்பட்டவர் எம்.எஸ்.சேத்தி. அவர் வரைந்த நூற்றுக்கணக்கான சின்னங்கள்தான் இன்று 'ஃப்ரீ சிம்பல்' பட்டியலில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. கட்சிகளுக்கு இந்தப் பட்டியலில் இருந்துதான் சின்னங்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன.

* தேர்தல் தொடர்பான புகார்களைத் தெரிவிக்க 1950 எனும் 24 மணி நேரமும் செயல்படும் டோல் ஃப்ரீ எண்ணை தேர்தல் ஆணையம் வைத்துள்ளது. சரி. அது ஏன் 1950? அந்த ஆண்டில்தான் தேர்தல் ஆணையம் உருவாக்கப்பட்டது.

* வாக்குச்சாவடியில் குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் மகாத்மா காந்தி ஆகியோரின் படங்கள் தவிர வேறு யாருடைய படங்களும் இருக்கக் கூடாது என்பது விதி.

* ஒளிப்படத்துடன் கூடிய வாக்காளர் பட்டியலைப் பயன்படுத்திய முதல் மாநிலம் கேரளம். 

நன்றி: தி இந்து (இளமை புதுமை)

DR. B.R. AMBEDKAR 125 BIRTH ANNIVERSARY SERIES - I

சாதியை ஒழிக்கும் வழி என்ன?

ந. வினோத் குமார்

தமிழகம் மே மாதம் எதிர்கொள்ள இருக்கிற தேர்தல் முந்தைய தேர்தல்களைக் காட்டிலும் கொஞ்சம் விசேஷமானது. காரணம், பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள் தங்களின் தேர்தல் அறிக்கைகளில் 'சாதி வெறிக் கொலைகளைத் தடுக்க நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும்' என்கிற ரீதியிலான வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியிருக்கின்றன.

இந்தத் தேர்தலில் யார் சாதிக்கப் போகிறார்களோ இல்லையோ, 234 தொகுதிகளில் பெரும்பாலானவற்றில் 'சாதி'தான் ஜெயிக்கப் போகிறது என்பது நிச்சயம்!

சாதி குறித்து எழுதும் போதெல்லாம் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் சொன்னதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது. அவர் இப்படிச் சொன்னார்: 'நீங்கள் எந்தத் திசையில் திரும்பினாலும் சரி. உங்களின் பாதையில் சாதி எனும் பூதம் குறுக்கிடும். அந்த பூதத்தை நீங்கள் அழிக்கும் வரையில் உங்களால் அரசியல் சீர்திருத்தமோ, பொருளாதார சீர்திருத்தமோ மேற்கொள்ள முடியாது'. யெஸ்... Caste is the monster!

இளவரசன், கோகுல்ராஜ், சங்கர் ஆகியோர் படுகொலைக்கு உள்ளானது, பெருமாள் முருகன் உள்ளிட்ட படைப்பாளிகளுக்கு ஏற்பட்ட துர்பாக்கியங்கள் போன்ற தமிழகத்தின் சமீபத்திய நிகழ்வுகள் மற்றும் நரேந்திர தபோல்கர், கோவிந்த் பன்சாரே, எம்.எம்.கல்புர்கி ஆகியோருக்கு நேர்ந்த மரணங்கள் உள்ளிட்ட தேசிய அளவிலான நிகழ்வுகள் எதை உணர்த்துகின்றன?

இந்து மதத்தின் மீது கட்டப்பட்ட சாதி அமைப்பு இன்னும் உயிர்ப்போடு இருக்கின்றன என்பதைத்தானே?

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் அம்பேத்கரின் 125வது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகின்றன. காரணம், தலித்துகள் மட்டுமல்லாது, வலதுசாரி அமைப்புகளும் அம்பேத்கரைக் கொண்டாடத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

இப்படியான நிலையில், அம்பேத்கரை நாம் வாசிப்பது, மறுவாசிப்புச் செய்வது மிகவும் அவசியமாகி இருக்கிறது. சாதியம் முன்னெப்போதையும் விட மிகவும் வீர்யத்துடன் இயங்கி வரும் இந்தச் சூழலில், அம்பேத்கரின் 'அனிஹிலேஷன் ஆஃப் காஸ்ட்' (Annihilation of Caste) புத்தகத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்வது மிகவும் பொருத்தமானது.

1936ம் ஆண்டு 'ஜாத் பட் தோடக் மண்டல்' எனும் இந்து மத சீர்திருத்த‌ அமைப்பு ஏற்பாடு செய்திருந்த கூட்டம் ஒன்றில், இந்து மதத்தில் நிலவும் சாதியக் கொடுமைகள் பற்றிப் பேசுவதற்காக அம்பேத்கர் ஓர் உரையைத் தயார் செய்திருந்தார் (அம்பேத்கர் இந்தியாவில் நிலவும் சாதி அமைப்பு பற்றி முனைவர் பட்ட ஆய்வைச் செய்திருக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்க!). ஆனால், கூட்டம் நடைபெறுவதற்கு முன்பாக, அவர் எதைப் பற்றிப் பேசப் போகிறார் என்பது குறித்து அறிய அந்த அமைப்பினர் மும்முரமாக இருந்தனர்.

அம்பேத்கர் தன்னுடைய உரையில், வேத சாஸ்திரங்களைப் பற்றி விமர்சிக்கப் போகிறார் என்று தெரிய வந்ததும், அந்த அமைப்பினர் அவர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த கூட்டத்தை ரத்து செய்துவிட்டனர். இதனால் அம்பேத்கர் அந்த உரையை ஆற்ற முடியாமல் போனது. பின்னர் அதனைத் தன் சொந்தச் செலவில் புத்தகமாக்கி 8 அன்னாக்களுக்கு விற்பனை செய்தார்.

அதே ஆண்டில் முதல் பதிப்பு முழுவதும் விற்றுத் தீர்ந்தது. அடுத்த ஆண்டே (1937) இரண்டாவது பதிப்பு வெளியாகி பரபரப்பாக விற்பனை ஆனது. முதல் பதிப்பு வெளியானபோது காந்தி தன்னுடைய 'ஹரிஜன்' இதழில் இந்தப் புத்தகத்துக்கு எதிராக நீண்ட விளக்கங்களை எழுதினார். அந்தச் சமயம் காந்தியை விட அம்பேத்கர் அவ்வளவு ஒன்றும் பெரிய 'செலிப்ரிட்டி'யாக இல்லை என்பதை கவனத்தில் கொள்க! (இரண்டாவது பதிப்பில் காந்தி எழுதிய விளக்கத்தையும், அதற்கு தான் அளித்த பதிலையும் சேர்த்துப் பதிப்பித்தார் அம்பேத்கர். அந்தப் புத்தகம்தான் தற்போது வரையிலும் பதிப்பிக்கப்படுகிறது).

ஆக, காந்தியே வரிந்துகட்டிக் கொண்டு பதில் எழுதும் அளவுக்கு, அம்பேத்கர் அந்தப் புத்தகத்தில் அப்படி என்ன சொல்லியிருக்கிறார்?

இந்தியாவில் நிலவும் சாதிப் பாகுபாட்டை 'தொழில் பிரிவு முறை' (டிவிஷன் ஆஃப் லேபர்) என்று சிலர் கருதுவதுண்டு. அதாவது, ஒவ்வொருவரும் அவர்கள் செய்யும் வேலையின் அடிப்படையில் சமூகத்தில் அவர்களுக்கான இடம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதுதான் இதன் சாராம்சம்.

ஆனால் இது 'தொழில் பிரிவு முறை' அல்ல. மாறாக, 'தொழிலாளர்களைப் பிரிக்கும் முறை' (டிவிஷன் ஆஃப் லேபரர்ஸ்) என்கிறார் அம்பேத்கர். அதாவது, ஒவ்வொரு மனிதரையும் அவர்கள் செய்யும் வேலைக்கேற்ப அவர்களைச் சமூகத்தின் மேல் மற்றும் கீழ்ப் படிகளில் வைப்பதுதான் சாதி செய்கிற சதி என்கிறார்.

சாதி எனும் கட்டமைப்பு இந்து மதத்தின் மீது எழுப்பப்பட்டுள்ளது. உண்மையில், இந்து மதம் என்கிற மதமே இந்தியாவில் இல்லை. 'இந்து' என்கிற பெயர் கூட அந்நியப் பெயர்தான். 'இந்து' என்பது பல சாதிகளின் ஒன்றிணைவுதான் என்கிறார் அம்பேத்கர்.

இப்படிச் சொல்லும் அவர் இன்னொரு உண்மையையும் எடுத்துக்காட்டுகிறார். இந்து மதம் என்பது ஒரு 'பரப்புரை மதமாக' (மிஷனரி ரிலீஜியன்) இருந்தது. இந்த மதத்தில் சாதி அமைப்பு வளர்ந்த காரணத்தால்தான் அதனால், பரப்புரை மதமாக நீடிக்க முடியவில்லை என்கிறார்.

26 அத்தியாயங்கள் கொண்ட இந்தப் புத்தகத்தில் முதல் 13 அத்தியாயங்களில் சாதி குறித்த பின்னணித் தகவல்களைத் தரும் அம்பேத்கர், 14வது அத்தியாயத்தில் இருந்து சாதியை ஒழிப்பதற்கான வழிகளைச் சொல்கிறார். அதில் முதலாவது, ஒரு சிறந்த சமூகம் என்பது எவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். அதற்கான சிந்தனையை அவர் பிரெஞ்சுக் குடியரசில் இருந்து எடுக்கிறார். ஆம், ஒரு சிறந்த சமூகம் என்பது சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் கொண்டதாக‌ இருக்க வேண்டும் என்கிறார்.

ஐரோப்பாவில் ஒருவர் தன்னுடைய பவுதீக ஆயுதத்தை ராணுவப் பணியில் ஈடுபடும் உரிமையின் மூலமும், போராட்டங்களின் மூலம் தனது அரசியல் ஆயுதத்தையும், கல்வியின் மூலம் தார்மீக ஆயுதத்தையும் பெற்றார்கள். ஆனால் இந்தியாவில் இந்த ஆயுதங்களை ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பெற முடியாதபடிக்கு 'மேல் சாதியினர்' பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு
'ஆர்ய சமாஜம்' போதிக்கிற 'நால்வர்ணம்' இந்த ஆயுதங்களைப் பெற்றுத்தராது என்கிறார்.

பகுத்தறிவும், ஒழுக்கமும் சீர்திருத்தவாதியின் இரண்டு முக்கிய ஆயுதங்கள் என்று கூறும் அம்பேத்கர், உண்மையிலேயே சாதி அமைப்பை உடைக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு ஒரே வழி சாதி மறுப்புத் திருமணமே என்கிறார்!

சாதி என்பது ஒரு விதமான மனநிலை. அந்த மனநிலை கொண்டவர்களை நான் 'மனப்பிறழ்வுக்கு உண்டானவர்கள்' என்பேன். அந்த நிலை சரியாக, சாதி மறுப்புத் திருமணமே அருமருந்து!

'இந்துக்களின் மூச்சே சாதிதான். அதை அவர்கள் வெளியேற்றியதால் காற்றை மாசுபடுத்தி மற்றவர்களையும் பாதிப்படையச் செய்துவிட்டார்கள்' என்று புத்தகத்தின் ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகிறார் அம்பேத்கர். அந்தக் காற்றைச் சுத்தப்படுத்த காதலும், கலப்புத் திருமணமும்தான் கைகொடுக்கும் என்றால், அவற்றைப் பரிந்துரைக்கும் முதல் ஆளாக நான் இருப்பேன்!

(அம்பேத்கரின் 125வது பிறந்த ஆண்டையொட்டி, இந்த ஆண்டு முழுக்க அம்பேத்கர் படைப்புகள், அம்பேத்கரைக் குறித்த படைப்புகள் ஆகியவை பற்றிய அறிமுகங்கள் இங்கு தொடர்ந்து பதிவேற்றப்படும்)

மத்தவங்களுக்கு பயப்பட்டா எதையுமே எழுத முடியாது!

ந.வினோத் குமார்  

பதிப்பிக்கப்பட்ட தேதி: 4 மார்ச், 2016

 

‘‘இந்தப் புத்தகத்துல நான் விவரிச்சிருக்கிற சம்பவங்கள் எல்லாமே உண்மை. என் வாழ்க்கையில் நடந்தது. என் வாழ்க்கையில் நடந்ததை வெளி உலகத்துக்குச் சொல்றதுக்கு நான் எதுக்கு வெட்கப்படணும். நான் நேர்மையானவள்!"

தடாலடியாக ஆரம்பிக்கிறார் ரோஸலின் டி'மெல்லோ. ‘வோக்', ‘ஓப்பன்', ‘ஆர்ட் ரிவ்யூ' போன்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் கலை தொடர்பான விஷயங்களை எழுதிவருபவர். தன் எழுத்துக்காக ஓவியர்கள், ஒளிப்படக்காரர்கள் மத்தியில் பரவலாகக் கவனிக்கப்பட்டவர் தற்போது ஒரு புத்தகத்தின் ஆசிரியர்.

‘எ ஹேண்ட்புக் ஃபார் மை லவ்வர்' இவரின் முதல் புத்தகம். ஹார்ப்பர் காலின்ஸ் பதிப்பித்த இந்தப் புத்தகம் சமீபத்தில் வெளியாகி ஆங்கில இலக்கிய வட்டாரத்தில் மெல்லிய அதிர்வலையை ஏற்படுத்திவருகிறது. காரணம், இந்தப் புத்தகம் ‘எரோட்டிக் மெம்வா'. ஒரு பெண்ணின் பாலுணர்வுகளை, பாலுணர்வு நடவடிக்கைகளை வெளிப்படையாக, முகத்தில் அடித்தாற்போலப் பட்டவர்த்தனமாகப் பேசும் புத்தகம் இது.

‘கதையில் வரும் எந்த ஒரு கதாபாத்திரமும் உண்மை மனிதர்களுடன் ஒத்துப்போனால் அது தற்செயலானது அல்ல. இந்தப் புத்தக உருவாக்கத்தில் எந்த ஆண்களும் பாதிக்கப்படவில்லை' என்ற அறிமுக வாசகங்களுடன் இந்தப் புத்தகம் தொடங்குகிறது. அதற்குப் பிறகு புத்தகத்துக்குள் நுழைந்தால் காதலும் காமமும், ஒரு புத்தகம் உருவாவதைப் பற்றியதான கதையாடலும்தான் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்றன.

கதை ரொம்பவும் ‘சிம்பிள்'. 23 வயது கொண்ட இளம் பெண். அவள் ஒரு நாள் உலகளவில் பிரபலமான ஒளிப்படக் கலைஞனைச் சந்திக்கிறாள். அவருக்கு வயது 52. நள்ளிரவுக்குப் பின் ஒயினும், பேச்சுமாக அவர்கள் சந்திப்பு நீள்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் இருவரும் காமத்தில் ஒன்றிணைகிறார்கள். ‘இது ஒரு நாள் கூத்துதான்' என்று அவள் நினைக்கிறாள். அவரும் அப்படியே. ஆனால் அது ஒரு நாளில் மட்டுமே முடிந்துவிடுகிற உறவாக இருக்கவில்லை. எட்டு வருடங்கள். திருமணம் செய்துகொள்ளாமல், ‘லிவ் இன்' உறவாகவும் இல்லாமல்... வெவ்வேறு பாதையில் பயணிக்கிற இருவரை இணைக்கும் பாலமாகக் காமம் இருக்கிறது.

இது ரோஸலின் வாழ்க்கையில் நடந்தது. அந்தப் பிரபல ஒளிப்படக் கலைஞர் யார், அந்த உறவு என்னவானது என்பதைப் பற்றியெல்லாம் நீங்கள் இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்துத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். இப்போது ரோஸலினுடன் கொஞ்ச நேரம் பேசுவோம்...

உங்களைப் பத்தி கொஞ்சம் சொல்லுங்க. இந்தப் புத்தகத்தை கற்பனைன்னு சொல்லி நீங்க தப்பிச்சிருக்கலாம். ஆனா, ஏன் இந்த ரிஸ்க்?

உங்க முதல் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிடுறேன். பிறந்தது, படிச்சது, வளர்ந்தது எல்லாமே மும்பை. ரைட்டர் ஆகணும்னுதான் கனவு கண்டேன். ஆனா, நான் எதைப் பத்தி எழுதப்போறேங்கிறது தெரியாது. சின்ன வயசுல கவிதைகள் எழுதிப் பார்த்தேன். செட் ஆகலை. சரி, நாம ஏன் நம்ம வாழ்க்கையில நடந்த, நடக்கிற விஷயங்களை எழுதி ஒரு ‘எக்ஸ்பெரிமென்ட்' பண்ணிப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு தோணுச்சு.

அந்த டைம்ல கமலா தாஸ் புத்தகங்கள்தான் எனக்கான போதை. அவை தந்த ஊக்கத்துலதான், ஒரு பெண் தன் வாழ்க்கையில் சந்திக்கக்கூடிய ‘செக்ஷுவல் என்கவுன்ட்டர்ஸ்' பத்தி எழுத முடிவு செஞ்சேன். அதுக்கு கற்பனை கதாபாத்திரம் எல்லாம் தேவைப்படலை. அந்த ‘ஒரு பெண்' நானேதான்! ஸோ, இந்தப் புத்தகத்தை ‘நான் ஃபிக்ஷன் எரோட்டிக் மெம்வா'னு சொல்வேன்.

பாலுணர்வு நடவடிக்கைகள் பத்தியெல்லாம் ‘கிராஃபிக் டீட்டெய்லா' கொடுத்திருக்கீங்க. அதுவும் இந்தியாவுல இன்னைக்கு கலாச்சாரக் காவலர்கள் அதிகமா இருக்கிற நேரத்துல...

‘தைரியத்துக்கும் முட்டாள்தனத்துக்கும் இடையில ஒரு மெல்லிய கோடு இருக்கு'ன்னு சொல்வாங்க. இந்தப் புத்தகத்தைப் படிச்ச பலரும் ‘நீ தைரியமா பல விஷயங்களைச் சொல்லியிருக்க'ன்னு பாராட்டுறாங்க. ‘கிராஃபிக் டீட்டெய்லா இருக்கு'ன்னு நீங்க சொல்றீங்க. ஆனா நான் அதை ‘டிஸ்கிரிப்டிவ்'னு (விளக்கமானது) சொல்வேன். தன்னோட பாலியல் வேட்கைகளைப் பத்தி எந்த ஒரு வெட்கமும் இல்லாம ஒரு பெண் பேசுறது அப்படித்தான் இருக்கும். மத்தவங்களுக்காகப் பயப்பட்டா எதையுமே எழுத முடியாதே!

உங்க புத்தகத்தைப் படிச்ச பிறகு, அந்த 'போட்டோகிராஃபர்' யார்னு 'கெஸ்' பண்ண முடியுது. (அவரின் பெயரைச் சொன்னதும் ரோஸலின் புன்னகைத்துக்கொண்டே ஆமோதிக்கிறார்). அவர் பெயரை எழுதலாமா...?

நோ வே! உங்களை மாதிரி சில பேர்தான் கண்டுபிடிக்க முடியும். அவர் யார்னு தெரியணும்னா, வாசகர்கள் அந்தப் புத்தகத்தைப் படிச்சு தெரிஞ்சுக்கட்டும். ஆனா, மீடியாவுல வேண்டாமே!

உங்க புத்தகத்தை அவர் படிச்சாரா?

நான் எழுதிக்கிட்டிருந்தபோது சில ‘சேப்டர்ஸ்' படிச்சார். முழுசா படிக்கலை. ‘இதையெல்லாம் எழுதாதே'ன்னு எந்த ஒரு கட்டுப்பாட்டையும் அவர் விதிக்கலை. அவரோட ஃப்ரெண்ட்ஸ் சில பேர் புத்தகத்தைப் படிச்சிட்டு அவரை சும்மா ‘டீஸ்' பண்ணியிருக்காங்க. அவ்ளோதான்!

புத்தகத்துல ஒரு இடத்துல உங்க அப்பாவின் கோபம் பத்தி சொல்றீங்க. அந்த சம்பவங்களைப் படிக்கும்போது உங்கள் குழந்தைப் பருவம் ரொம்பவும் போராட்டமானதா இருந்திருக்குமோன்னு படுது...

அப்படி முழுமையா சொல்லிட முடியாது. அப்பாவின் கோபம் எப்படிப்பட்டதுன்னா, என்னோட குரலை நான் உயர்த்த முடியாது. எனக்குன்னு தனியான‌ கருத்துகள் இருக்க முடியாது. மத்தபடி, எனக்கு இந்த அளவு சுதந்திரம் கிடைக்கக் காரணமே என் அப்பாதான்!

உங்க அப்பாவுக்கு உங்க‌ ‘ரிலேஷன்ஷிப்' தெரியுமா? உங்க புத்தகத்தை படிச்சாரா?

யெஸ்! அவருக்குத் தெரியும். ஆனா, இன்னும் புத்தகத்தைப் படிக்கலை! 

புத்தகத்தோட ‘டைட்டிலே' வித்தியாசமா இருக்கே. இது விற்பனைக்காகத்தானே?

இல்லை. ‘இந்தப் புத்தகம் லவ் பண்றவங்களுக்கு ‘இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் மேனுவலா' இருக்குமோ'ன்னு பலர் எதிர்பார்ப்போட வாங்குவாங்க. அப்புறம் படிச்சதுக்கப்புறம்தான் தெரியும், ‘அட இது நம்மோட வாழ்க்கையில, நமக்குத் தெரிஞ்சவங்களோட வாழ்க்கையில நடக்கிற சம்பவமாச்சே'ன்னு. என்னை மாதிரி வாழ்க்கை வாழுறவங்க இந்தப் புத்தகத்தைப் படிச்சு தங்களோட வாழ்க்கையை ‘கனெக்ட்' பண்ணி பார்க்க முடியும். மத்தபடி ‘டைட்டில்' எல்லாம் மக்களை ‘டீஸ்' பண்றதுக்காகத்தான்!

புத்தகத்துல நிறைய இடங்கள்ல ரோலன் பார்த், ஆன் கார்ஸன், ஹென்றி மில்லர்னு நிறைய எழுத்தாளர்களோட வாசக‌ங்களை ‘கோட்' பண்ணியிருக்கீங்க...

இந்தப் புத்தகத்தை ஒரு ‘ரொமான்டிக் டிஸ்கஷனா' மட்டுமே எடுத்துட்டுப்போக நான் விரும்பலை. ரைட்டிங், லிட்டரேச்சர் பத்தியும் பேசணும்னு நினைச்சேன். அதனால என்னை பாதிச்ச ரைட்டர்ஸோட சிந்தனைகளை எல்லாம் ஒரு நேர்கோட்ல இணைக்க நினைச்சேன். அதான்!

இவ்ளோ வெளிப்படையா பேசுறீங்க. இந்தப் புத்தகத்தை ‘ஃபெமினிஸ்ட்' புத்தகம்னு சொல்லலாமா?

இது ஒரு விதத்துல ‘ஃபெமினிஸ்ட்' புத்தகம்னுதான் நான் நம்புறேன். கமலா தாஸ் மாதிரியான நபர்களுடைய புத்தகங்கள் ‘ஃபெமினிஸ்ட்' புத்தகங்கள்னு சொல்லப்படுறபோது, என்னோட புத்தகமும் அப்படி இருந்துட்டுப் போகட்டுமே!

சரி சொல்லுங்க... இப்ப உங்க ‘ரிலேஷன்ஷிப்' என்ன நிலைமையில இருக்கு?

நான் அவரை என்னோட ‘பாய் ஃப்ரெண்ட்'னு சொல்ல மாட்டேன். அவர் என்னோட ‘பார்ட்னர்'. ரிலேஷன்ஷிப் நல்லா போய்க்கிட்டிருக்கு. அவருமே ஒரு ஆர்டிஸ்ட்தானே. அதனால எங்களுக்குள்ள நல்ல புரிதல் இருக்கு.

அடுத்து என்ன புத்தகங்கள்?

ஆணோ, பெண்ணோ... யாரையும் சார்ந்து நிற்காமல், தனியா வாழுறவங்களுக்காக ‘ஃபுட் புக்' ஒண்ணு எழுதிக்கிட்டிருக்கேன். அப்புறம் உலக இலக்கியங்கள்ல வர்ற கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களுக்குக் கடிதம் எழுதற மாதிரியான ஒரு புத்தகம்! 

நன்றி: தி இந்து (தமிழ்)

ரோஸலின் ஒளிப்படம்: ந.வினோத் குமார்

எட்டித் தொடுவோம் விண்ணை!

ந.வினோத் குமார் 

பதிப்பிக்கப்பட்ட தேதி: 26 பிப்ரவரி 2016

‘அது ஒண்ணும் பெரிய ‘ராக்கெட் சயின்ஸ்' இல்ல!' என்று சொல்லும் பலரை நாம் கண்டிருக்கிறோம். ‘ராக்கெட் சயின்ஸ்' அவ்வளவு கடினமானதா?

‘இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மைய'த்தின் (இஸ்ரோ) வரலாற்றைக் கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்த்தால் ‘ஆம்' என்றே சொல்லத் தோன்றும். ஆனால் அந்த மையம் தன் பாதையில் வந்த தடைகள், பள்ளங்கள், மேடுகள், சுழல்கள் எனப் பலவற்றைச் சமாளித்து இன்று உலகளவில் ‘செவ்வாயைத்' தொட்டதுதான் இமாலய சாதனை!

‘இந்த நாட்டுக்கு ‘இஸ்ரோ' என்ன செய்துவிட்டது?' என்று கேட்பவர்களுக்கு ஒரு தகவல். ஒவ்வொரு ஆண்டும் பிப்ரவரி 28-ம் தேதி ‘தேசிய அறிவியல் தினம்' என்று கொண்டாடப்படுகிறதே அதற்குக் காரணமாக இருந்தவரே இஸ்ரோவைச் சார்ந்த டாக்டர் வி.ஆர்.கோவாரிகர் என்பவர்தான்.

இஸ்ரோவின் அங்கமாக இயங்கி வரும் ‘விக்ரம் சாராபாய் விண்வெளி மைய'த்தின் இயக்குநராக இருந்த கோவாரிகர் பின்னாளில் மத்திய அரசின் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்துறையின் செயலராக இருந்தார். 1988-ல் அன்றைய பிரதமரின் ஒப்புதலோடு, நோபல் பரிசு பெற்ற இயற்பியலாளர் சர்.சி.வி. ராமனின் பிறந்தநாளான‌ பிப்ரவரி 28-ம் தேதியை ‘தேசிய அறிவியல் தின'மாக அறிவிக்கச் செய்தார்.

அப்படியான இந்த ‘தேசிய அறிவியல் தின'த்தில் ‘இஸ்ரோ'வின் 50 ஆண்டு கால வரலாற்றை சுமார் 700 பக்கங்களில், விவரித்துச் செல்லும் ‘ஃப்ரம் ஃபிஷிங் ஹாம்லெட் டு ரெட் ப்ளானெட்' எனும் புத்தகத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

இஸ்ரோவைச் சேர்ந்த முன்னாள், இந்நாள் விஞ்ஞானிகள் 50 பேர் இந்திய விண்வெளிப் பயணத்தில் தாங்கள் எதிர்கொண்ட சவால்கள், சாதனைகள், படிப்பினைகள் ஆகியவற்றை கட்டுரைகளாக்கித் தந்துள்ளனர். அவற்றை இஸ்ரோவைச் சேர்ந்த முன்னாள் விஞ்ஞானிகள் பி.வி.மனோரஞ்சன் ராவ், பி.என்.சுரேஷ் மற்றும் வி.பி.பாலகங்காதரன் ஆகியோர் தொகுத்துப் புத்தகமாக்கியுள்ளனர். 

இஸ்ரோவைச் சேர்ந்த முன்னாள், இந்நாள் விஞ்ஞானிகள் 50 பேர் இந்திய விண்வெளிப் பயணத்தில் தாங்கள் எதிர்கொண்ட சவால்கள், சாதனைகள், படிப்பினைகள் ஆகியவற்றை கட்டுரைகளாக்கித் தந்துள்ளனர். அவற்றை இஸ்ரோவைச் சேர்ந்த முன்னாள் விஞ்ஞானிகள் பி.வி.மனோரஞ்சன் ராவ், பி.என்.சுரேஷ் மற்றும் வி.பி.பாலகங்காதரன் ஆகியோர் தொகுத்துப் புத்தகமாக்கியுள்ளனர்.

1961-ல் ராக்கெட் ஏவுவதற்குத் தகுந்த ஏவுதளத்தைக் கண்டுபிடிக்க‌ கேரளாவில் உள்ள ஒரு மீனவக் கிராமமான தும்பாவில் அலைந்து திரிந்ததில் தொடங்கி 2014-ல் ‘மங்கள்யான்' செவ்வாய்க் கோளைத் தொட்டது வரையில் இஸ்ரோவின் ஒவ்வொரு கட்டமும் ஆச்சர்யங்களால் நிறைந்திருக்கிறது.

1963-ல் நவம்பர் 21-ம் தேதி தும்பாவிலிருந்து முதல் ராக்கெட் விண்ணில் ஏவப்பட்டது. அன்றுதான் அதிகாரப்பூர்வமாக இந்திய விண்வெளிப் பயணம் தொடங்குகிறது. 1963 முதல் 2013-ம் ஆண்டு வரை ‘இஸ்ரோ'வின் ஐம்பது ஆண்டு காலச் சாதனையைப் போற்றும் விதமாகத்தான் ஆரம்பத்தில் இந்தப் புத்தகம் உருக்கொண்டது. ஆனால் இடையில் சில நடைமுறைச் சிக்கல்களால் இந்தப் புத்தகம் வெளியாவது தாமதமாகி, சென்ற ஆண்டின் இறுதியில் வெளியாகியுள்ளது.

அதிகாரப்பூர்வமாகப் பார்த்தால் இந்திய விண்வெளிப் பயண வரலாறு 1963-லிருந்துதான் தொடங்குகிறது. ஆனால் அதற்கு முன்பே இந்திய விண்வெளித் துறையின் ‘கவுன்ட் டவுன்' தொடங்கிவிட்டது.

ஆம். 1959-ல் ஐக்கிய நாடுகள் மன்றத்தின் ‘விண்வெளியை அமைதிப் பணிகளுக்குப் பயன்படுத்துவதற்கான குழு'வைத் தொடங்கிய நிறுவன உறுப்பினராக இந்தியா இருந்துள்ளது. எனில், இந்தத் துறையில் இந்தியாவுக்கு இருந்த, இருக்கும் ஆர்வத்தைத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

அடிப்படையான ‘செயற்கைக்கோள் ஏவுகலம்' (எஸ்.எல்.வி. - சேட்டிலைட் லாஞ்ச் வெஹிகில்) தொடங்கி, ஏ.எஸ்.எல்.வி., பி.எஸ்.எல்.வி., ஜி.எஸ்.எல்.வி., என்று ஏவுகலங்கள் படிப்படியாக உயர, இன்னொரு பக்கம் ஆர்யபட்டா, ஆப்பிள், பாஸ்கரா, இன்சாட் என செயற்கைக்கோள்கள், சந்திரயான், மங்கள்யான் என விண்கலங்கள்... இவை உலகைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் இந்திய விண்வெளியின் சாதனைகள்.

இந்தியா, விண்வெளித் துறையில் அடியெடுத்து வைத்த அதே நேரத்தில் அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், ரஷ்யா, ஜெர்மனி உள்ளிட்ட நாடுகள் விண்வெளிப் பயணத்தில் பல படிகளைத் தாண்டியிருந்தன. அவை அனைத்தும் பொருளாதாரத்தில் வளர்ந்த நாடுகள். அவை விண்வெளித் துறையில் சாதித்ததில் ஆச்சர்யம் எதுவுமில்லை. ஆனால் சுமார் இருநூறு ஆண்டுகள் காலனியாதிக்கத்தின் பிடியில் இருந்த, பொருளாதாரத்தில் முன்னேற்றம் கண்டிராத ஒரு தேசம் எந்த தைரியத்தில் விண்வெளித் துறையில் நுழைந்து, சாதனை படைத்தது என்பதுதான் இன்றுவரை உலகம் யோசிக்கும் விஷயமாக இருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட விண்வெளித் துறையில் தமிழகத்தின் பங்கும், தமிழர்களின் பங்கும் அதிகம். இந்தியாவின் முதல் ராக்கெட் ஏவுதளமாக தும்பா அடையாளம் காணப்படுவதற்கு முன்பு கன்னியாகுமரிதான் தேர்வு செய்யப்பட்டது. ஆனால் அது காந்தக் கோட்டிலிருந்து வெகுதூரத்தில் இருந்ததால், ஏவுதளம் தும்பாவில் அமைந்தது.

60களில் தும்பாவிலிருந்து பறக்கவிடப்பட்ட ராக்கெட்டிலிருந்து வெளியாகும் 'சோடியம் வேப்பர்' வெளியேற்றத்தைப் படம்பிடிக்க கன்னியாகுமரி, பாளையம்கோட்டை, கொடைக்கானல் மற்றும் கோட்டயம் ஆகிய நான்கு இடங்களில் ஒளிப்படக் கருவிகள் வைக்கப்பட்டன. கொடைக்கானல் மற்றும் கோட்டயத்தில் அந்தச் சமயம் மேகமூட்டமாக இருந்ததால் தமிழகத்தின் இதர இரண்டு இடங்களில் வைக்கப்பட்ட கேமராக்கள்தான் படம்பிடித்தன.
 

அதேபோல, ராக்கெட் ஏவுவதற்குத் தேவைப்படும் ‘ஸ்பேஸ் குரூட்' எனும் எரிபொருள் சென்னையிலிருந்துதான் 70-களில் பெறப்பட்டது. பி.எஸ்.எல்.வி. ஏவுகலத்துக்கான‌ முக்கிய உதிரி பாகம் தயாரிக்கும் இடம் திருநெல்வேலி மற்றும் கன்னியாகுமரி மாவட்டங்களுக்கிடையில் உள்ள மகேந்திரகிரியில் 

உள்ளது.

1972-ல் இஸ்ரோவுக்கும் அன்றைய சோவியத் ரஷ்யாவுக்கும் இடையில் விண்வெளி ஆய்வு தொடர்பான ஒப்பந்தம் ஒன்று இடப்பட்டது. அதன் விளைவாக வேலூருக்கு அருகில் உள்ள காவலூரில் ‘போட்டோகிராபிக் மற்றும் லேசர் ரேஞ்சிங் ஸ்டேஷன்' நிறுவப்பட்டது.

மேலும், விண்வெளியில் பறக்க விடப்படும் 'கேப்ஸ்யூல்'களைப் பாதுகாப்பாக மீட்டுக் கொண்டு வருவதற்கு 2007ம் ஆண்டு விண்கலம் ஒன்றைப் பறக்கவிடப்பட்டு ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. அப்போது அந்த விண்கலம் வெற்றிகரமாகப் பறந்துவிட்டு, சென்னை கடல் பகுதியில் வீழ்ந்தது. அதனை எண்ணூர் துறைமுகத்திலிருந்துதான்   எடுத்தார்கள்.
 

அதேபோல, அப்துல் கலாம், மயில்சாமி அண்ணாதுரை, அருணன், வளர்மதி போன்ற தமிழர்களின் பங்களிப்புகளும் இருக்கின்றன. 

இஸ்ரோ எத்தனைதான் சாதனைகள் செய்தாலும் இன்றும், ‘ஆமா... புதுசா ராக்கெட் விடுறதால இந்தியாவுல எல்லாருக்கும் சோறு கிடைச்சிருச்சா?' என்று கேட்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு, 1783-ல் பாரிஸ் நகரத்தில் மனிதனை ஏற்றிக்கொண்டு முதல் பாராசூட் வானில் பறந்தபோது ‘அதனால் என்ன பயன்?' என்று கேட்ட மக்களிடம் அறிவியலாளர் பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின் எழுப்பிய‌ கேள்விதான் பதில்: ‘புதிதாகப் பிறக்கும் குழந்தையால் என்ன பயன்?'

 

இந்திய விண்வெளிப் பயணம் சில தகவல்கள்...

* இஸ்ரோவின் ஓர் அங்கமான ‘ப்ரொபெல்லன்ட் இன்ஜினியரிங் டிவிஷன்' ஒவ்வொரு ஆண்டும் பிப்ரவரி 21ம் தேதியை ‘இயற்கை பாலிமர் தின'மாகக் கொண்டாடுகிறது.

* பிரான்ஸ் நாட்டிலிருந்து பெற்ற ‘வைக்கிங்' எனும் இன்ஜின் தொழில்நுட்பத்தை ‘விகாஸ்' என்று பெயர் மாற்றம் செய்தவர் அன்றைய விண்வெளித் துறையின் கூடுதல் செயலராக இருந்த டி.என்.சேஷன். அந்தப் பெயரின் ஆங்கில வடிவத்தில் ‘இந்திய விண்வெளித் தந்தை' என்று போற்றப்படும் விக்ரம் சாராபாயின் பெயரும் இடம்பெற்றிருக்கும். எப்படியென்றால் இப்படி: VIKAS - VIKram A. Sarabhai.

* இந்தியாவின் முதல் செயற்கைக்கோளான 'ஆர்யபட்டா' விண்ணில் ஏவப்பட்ட நாள் 19 ஏப்ரல் 1975. அப்போது தபால் துறையின் பொறுப்பாளராக இருந்த சங்கர் தயாள் சர்மா (முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர்) செயற்கைக்கோள் ஏவப்பட்ட நாளையொட்டி நினைவு தபால் தலைகளை வெளியிட்டார். ஆனால் செயற்கைக்கோள் ஏவப்படுவது 20-ம் தேதிக்குத் தள்ளிப் போகலாம் என்று கூறப்பட்டதால் 20-ம் தேதிக்கும் சேர்த்து தபால் தலையை அச்சிட்டு வைத்திருந்தார். எனினும், நிர்ணயித்தபடி 19-ம் தேதியே செயற்கைக்கோள் ஏவப்பட்டுவிட்டதால், 20-ம் தேதிக்குறிய நினைவு தபால் தலைகள் அழிக்கப்பட்டன.

* ‘ஆர்யபட்டா' ஏவப்பட்டபோது, அதனை மாட்டு வண்டியில் ஏற்றி, ஏவுதளத்துக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதாக வெளிநாட்டுப் பத்திரிகைகள் ஒளிப்படம் எடுத்து கிண்டலடித்தன. ஆனால் அப்படிக் கொண்டு வந்ததற்குக் காரணம் உண்டு. காந்தப்புலம் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளிலிருந்து அந்த செயற்கைக்கோளைப் பாதுகாக்கவும், 'டெலிமெட்ரி, ட்ராக்கிங் மற்றும் கமாண்ட்' தொடர்பான தொழில்நுட்பக் கோளாறுகளை சரிசெய்யவுமே இப்படிக் கொண்டுவரப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

* விண்வெளித் துறையில் 'ரிமோட் சென்ஸிங்' முக்கியப் பகுதி. இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு விவசாயத்துக்கு ஏதாவது உதவ முடியுமா என்று விக்ரம் சாராபாய் யோசித்தார். அதன் விளைவுதான் 60-களின் இறுதியில் தூர்தர்ஷன் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட 'க்ரிஷி தர்ஷன்' நிகழ்ச்சி. 

* 'லூனார் ஆர்பிட்டல் மிஷன் டிசைன்' எனும் துறையில் முதன்முதலாக முனைவர் பட்டம் பெற்ற முதல் இந்தியர் ஆர்.வி.ரமணன்.

நன்றி: தி இந்து (தமிழ்)-(கூடுதல் தகவல்களுடன்)

ராக்கெட் ஒளிப்பட உதவி: இஸ்ரோ இணையதளம்

He commented it as a 'Swadeshi' bird!

N.Vinoth Kumar

We can call him as a ‘jungle folk’ in its true sense. Its not just because he wrote a book on birds, but he made an immense contribution to the Indian ornithology as a whole. He traversed day and night in the forests of India. One who reads his field notes, will think that whether the author turned himself as a bird.

When Douglas Dewar joined Indian Civil Service in 1898, he wouldn’t thought of exploring the nature in India. British civil servant by profession, he also pursued ornithology as an hobby. But once, when he came to India, he was attracted by India’s biodiversity, which resulted in writing four books on avian richness of India by him.

Born in London on 1875, Dewar wrote around 14 books, of many related to nature, during his life time. One of the book under review is ‘Jungle Folk: Indian Natural History Sketches’, which was first published on 1912. The book was recently reprinted by Aleph publications, New Delhi.

Having said that, ‘It is not of the bigger jungle folk that I write – of lions, tigers…’ in his crisp preface, his subjects of writing were about birds. The book has 44 chapters out of which 42 speaks about birds and 2 about cobra and squirrels.

His way of giving adjectives to birds like ‘a Shakespeare among birds’ (Corvus splendens), ‘clown of the forest’ (Hornbills), etc., makes a reader to dwell up on more on the subject - birds. Through out the book, he gives sumptuous information about birds, which were still now unknown to many. For example, he writes, ‘The robin, for example, has been known to devour two and a half times its weight in earthworms in a single day’. He writes that on a note of showing sympathy to ‘birds of prey’ which are seen as villains. Preceding to the above example, he writes, ‘We should bear in mind that the average insectivorous bird kills in the course of his life a vastly greater number of living things than does the eagle’. These kind of information leave a reader who is a budding ornithologists in awe.

 

It is interesting to know that the Romans of ancient times, used to hold a festival in honour of the goose, which is seen as ‘garrulous fool’. When he writes about Night Heron, he says that ‘the bird only sleeps when it has nothing better to do. It looks upon sleep as a luxury, not a necessity’. While explaining Indian Fly-Catchers he says that, ‘There exist in the Indian Empire no fewer than fifty-one species of fly-catcher. This fact speaks volumes for the wealth of both the bird and the insect population of India’. He also underlines that while Europeans likes to shoot a bird at flying, Indian shikaris were shoot a bird sitting. A reader cannot get these kinds of details even in encyclopaedias.

While portraying the birds, he also deconstructs the ideas which were put forth by ornithologists of past. For example, criticising French historian Jules Michelet as ‘wrong-headed naturalist’ who wrote that ‘birds dread the night’, Dewar says, ‘Greater nonsense than this was never penned outside a political pamphlet’.

Since he worked at then Madras for most part of his tenure, the city found places in some of his notes. Pied-wagtail (Mount Road Bridge), Lesser Cormorant (Redhills Tank), Indian Pitta (at least one favoured compound in Madras), Indian Redstart, Night Heron are the birds he lists out. When referring to pitas he says that, ‘I know of no better testimonial to the excellence of the climate of that city’. When describes about Redstart he underlines, ‘the cuckoo is welcomed in England as the harbinger of the sweet spring, so in Northern India is the redstart looked for as the herald of the glorious cold weather’. It is possible, after Independence that our leaders could have taken a hint from Dewar’s writing, who commented Common Peafowl as a ‘Swadeshi’ bird.

In the very article titled ‘A Swadeshi Bird’ he also makes a reference to Nilgai. In which he says that, ‘Nilgai, even, may not be shot, because the Pundits, not being zoological experts, labour under the delusion that these ungainly antelope are kine’. While reading these lines, it is unable to avert the truth that the Centre in the end of 2015, gave permission to Bihar to slaughter Nilgais, which is seen as a vermin there. Pity!

Another important good thing a reader can find in this book is, Dewar points out books on ornithology here and there. Ornithological and Other Oddities, How to Know the Indian Waders, and Garden and Aviary Birds of India all three by Frank Finn, Bird Watching by Edmund Selous, Handbook on the Management of Animals in Captivity by Babu R.P.Sanyal, Tower Menagerie by Bennet, Bombay Ducks by Captain Fayrer, Birds and Man by W.H.Hudson, Some Indian Friends and Acquaintances by Col.Cunningham are the books he noted in his notes.

In certain places, he also sheds some light on the bird research areas, which should be carried over by the future ornithologists. At one point of time he says, ‘The connection between climate and the distribution of birds is a fascinating subject about which very little is known’. Having said this, he implies that there is a secret lies between the climatic conditions and bird migration.

Throughout the book the author names many ornithologists, historians, naturalist like Phil Robinson, Warde Fowler, John Burroughs, Lockwood Kipling, Charles Kingsley, Dr. Blanford and many others. He could have been given some terse introduction about them before referring their ideas and opinions. Albeit, a reader who is interested in birds, certainly can ‘google’ it and find information about those personalities, it will be a difficult to an ordinary reader to follow ‘who is who’.

His flow of writing resembles to a flapping of a bird and hence, it is a ‘flying’ read! At one place he says, ‘Summoe opes, inopia cupiditatum’. But that is not true with bird-watching!

பாரிஸுக்கு ஐ.எஸ். பொறுப்பு... ஐ.எஸ்.ஸுக்கு..?

ந.வினோத் குமார்
 

பதிப்புத் தேதி: 20 நவம்பர், 2015

ஒரே ஆண்டில் இரண்டாவது முறையாக தீவிரவாத தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது பாரிஸ் நகரம். முதல் முறை சார்லி ஹெப்தோ கேலிச் சித்திரம் தொடர்பாக. சமீபத்தில் சாந்த் தெனி பகுதியில் நடந்திருக்கும் தாக்குதல் இரண்டாவது முறை. முந்தைய தாக்குதலுக்கு ஐ.எஸ்.தான் காரணம் என்று அரசல் புரசலாகப் பேசப்பட, இந்த முறை நடந்த தாக்குதலுக்கு 'நாங்கள்தான் செய்தோம்' என்று வெளிப்படையாகப் பொறுப்பேற்றுள்ளது ஐ.எஸ்.!

இன்றைய உலகின் மிக முக்கியப் பிரச்சினைகளுள் ஒன்றாக ஐ.எஸ். அமைப்பின் செயல்பாடுகள் இருந்து வருகின்றன. ஒரு பக்கம் சிரியா மற்றும் இராக்கில் உள்நாட்டிலேயே பல்வேறு இன, மதக் குழுக்களிடையே கலவரம் ஏற்பட, இன்னொரு பக்கம் தீவிரவாதத்தை ஒடுக்குகிறேன் என்ற பெயரில் அந்நாடுகளின் அரசுகள் சொந்த குடிமக்களையே துன்புறுத்த, இந்தப் பக்கம் 'ஜிகாதிகள்' என்று ஊடகங்கள் அலற, மேற்சொன்ன காரணங்களால் மேற்கத்திய நாடுகள் பலவும் இன்று 'இஸ்லாமோஃபோயியா'வுக்கு ஆளாகி வருகின்றன.

அத்தனைக்கும் மூலக்காரணமாக ஐ.எஸ்.அமைப்புதான் சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது. 'ஆனால் ஐ.எஸ். அமைப்பை அப்படி மேலோட்டமாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. இந்தளவுக்கு ஐ.எஸ். வளர்ந்திருக்கிறதென்றால், அதற்கு மேற்கத்திய நாடுகளே காரணம்' என்று வாதிடுகிறார் நிக்கோலா ஹெனின், தனது 'ஜிகாத் அகாடெமி' புத்தகத்தில்.

ஃபிரான்ஸ் நாட்டில் உள்ள 'லு புவான்', 'ஆர்த் தெலிவிஸ்யோன்' மற்றும் 'ரேடியோ ஃபிரான்ஸ்' உள்ளிட்ட ஊடகங்களுக்கு சுதந்திரப் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்றுபவர் நிக்கோலா ஹெனின். 2013ம் ஆண்டு சிரியாவில் செய்தி சேகரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஐ.எஸ். அமைப்பினரால் கடத்தப்பட்டு, 2014ம் ஆண்டு விடுவிக்கப்பட்டார்.

இந்த ஆண்டு மே மாதம் 'ஜிகாத் அகாடெமி' புத்தகம் வெளியானது. பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதப்பட்ட இந்தப் புத்தகத்தை மார்டின் மாகின்சன் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இந்தப் படைப்புக்கு 'ப்ரி து லீவ்ர் ஜியோபொலிடிக்' விருது கிடைத்துள்ளது. 'தான் கடத்தப்பட்ட அனுபவங்களைத்தான் புத்தகமாக எழுதியிருப்பார்' என்று நினைத்து புத்தகம் வாங்கியவர்களுக்கு ஓர் ஆச்சரியம். அந்த அனுபவங்கள் குறித்து எதுவுமே இல்லை.

"என் அனுபவங்களை எழுதுவதை விட, ஐ.எஸ். அமைப்பை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியிருக்கிறேன்" என்று தனது முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார் ஆசிரியர்.

மிகச் சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் 2003ம் ஆண்டு அமெரிக்கா இராக்கிற்குள் நுழைந்த அன்றுதான் ஐ.எஸ். அமைப்பு பிறந்தது. அதற்கு முன்பு அங்கு ஜிகாதி தீவிரவாதம் இருக்கவில்லை. அமெரிக்காவின் நுழைவுக்குப் பிறகு அங்கு ஜிகாதிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமானது. 'ஜிகாதி ஹைவே' என்று அமெரிக்கா தானாக‌ ஒரு வரைபடத்தை வடிவமைத்தது. என்ன ஆச்சர்யம்... அதே இடங்களில்தான் இன்று ஐ.எஸ். ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறது என்கிறார் ஹெனின்.

சதாம் உசேனை கைது செய்தவுடன் தனது வேலை முடிந்துவிட்டது என்று வெளியேறியது அமெரிக்கா. வெளியுலகத்துக்கும் அப்படித்தான். ஆனால் இராக்கிற்கு அப்படியல்ல. சன்னி, ஷியா பிரிவினருக்கிடையே மோதல்கள் அதிகளவில் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. இது சிரியாவுக்கு பரவியது. அங்கு குர்துக்கள், கிறிஸ்துவர்கள், ஷியா, சன்னி, யூதர்கள் என ஒவ்வொரு இனக் குழுவும், மதக் குழுவும் ஒன்றுக்கொன்று மோதலில் ஈடுபட்டன. இறுதியில் சன்னி பிரிவினரின் கையே ஓங்கி, அது ஐ.எஸ். அமைப்பாக உருவெடுக்கிறது.

சிரியாவில் 'அதுக்கும் மேல' என்கிற பாணியில் தீவிரவாதத்தை ஒடுக்குகிறேன் என்ற பெயரில் அரசே மக்களைக் கொன்றது. ஐ.எஸ். அமைப்பு செய்த கொலைகளின் எண்ணிக்கையை விடவும், சிரியா அரசு செய்த கொலைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்று புள்ளிவிவரம் தருகிறார் ஹெனின். 'போர் என்பது அங்கு கொள்ளையடிப்பதற்கான ஒரு வழி'யாகவே பார்க்கப்பட்டது என்று அவர் பதிவு செய்கிறார்.

தீவிரவாதிகள், அரசுகள் ஆகியோரிடமிருந்து மக்களைக் காப்பாற்றும் கிளர்ச்சியாளர்கள் என்று அறிவித்துக்கொண்ட அமைப்புகளும் மக்களை கொலை செய்து வந்தன. இதன் காரணமாக சிரியா மக்களுக்கு எந்த அமைப்புகள் மீதும் நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை. அதனால்தான் 'கொபேன்' போர் நடைபெற்றபோது மேற்கத்திய நாடுகள் 'தீமைக்கும் நன்மைக்கும் இடையே நடைபெறும் போர்' என்று கூற, சிரியா மக்களோ 'இது இரண்டு தீவிரவாத குழுக்களுக்கு இடையே நிகழும் மோதல்' என்று வெறுமனே கடந்து போனார்கள்.

'மேற்கத்திய தன்மை கொண்டவன்/ள்' என்ற இழிபேச்சுக்கு ஆளாகிவிடக்கூடாது என்பதில் சிரியா கிளர்ச்சியாளர்கள் தெளிவாக உள்ளனர். காரணம் மேற்கத்திய நாடுகள் மீதுள்ள கோபத்தால் அல்ல. மாறாக, மக்களுக்குத் தங்களிடம் உள்ள நம்பிக்கையை இழந்துவிடுவோமோ என்கிற பயம்தான்.

இந்தப் போர்களில் வெற்றி கொள்வதன் மூலம் 'கிலாஃபத்' உலகில் தோன்றிவிட்டது என்று அறிவிக்கும் முயற்சியில் ஐ.எஸ். மிகத் தீவிரமாகப் பணியாற்றி வருகிறது. அந்தப் பணிகளில் ஒன்று இந்த அமைப்புக்கு இளைஞர்களை ஈர்ப்பது. ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் உள்ளிட்ட சமூக வலைதளங்கள் மூலமாக இளைஞர்களை ஈர்க்க ஆரம்பித்துள்ளது ஐ.எஸ். இந்தியாவில் இருந்து மட்டும் இப்போது வரை சுமார் 50 இளைஞர்கள் ஐ.எஸ். அமைப்பில் இணைந்துள்ளதாக வரும் தகவல் நம்மை அதிர வைக்கிறது.

ஆனால் இந்த அமைப்பில் சேரும் இளைஞர்கள் யார் என்று பார்த்தால், அவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு சரியான குடும்பம் அமையாதது, உறவுகளால் வாழ்வில் ஏற்பட்ட கசப்பு, தான் ஒரு தவறான வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்தான் என்கிறார் ஹெனின்.

டைகிரிஸ் மற்றும் யூஃப்ரடிஸ் பள்ளத்தாக்குகளில்தான் எழுத்தும், இலக்கியமும், கணிதமும், சட்டமும், வணிகமும் தோன்றின. மருத்துவம், தத்துவம் ஆகிய துறைகளுக்கான அடித்தளமும் இங்குதான் அமைக்கப்பட்டன. இங்குதான் அரசும், அரசாங்கமும் தோன்றின. இராக் மற்றும் சிரியா நாடுகள் மனித குல நாகரிகத்தின் தொட்டில்கள்.

"அத்தகைய பெருமைகளுக்குரிய நாடுகளில்தான் இன்று தீவிரவாதம் தலைதூக்கியுள்ளது. இனியும் வேடிக்கை பார்க்காமல் மேற்கத்திய நாடுகள் தலையிட்டு, தீர்வுகளைக் கண்டறி வேண்டும். நமது வேர்களும் அங்கு நடைபெறும் போர்களில் அழிந்துபோகின்றன. அந்த நாடுகள் அழிந்தால் நாமும் அழிந்துபோவோம்" என்கிற ஹெனின் வார்த்தையில் உண்மையிருக்கிறது. 

நன்றி: தி இந்து (தமிழ்)