Where are those ‘missing’ 1.07 lakh people?

N Vinoth Kumar

Published: 16th December 2012 

The book Still Counting the Dead – Survivors of Sri Lanka’s Hidden War written by Frances Harrison, is translated into Tamil as Eelam – Saatchiyamatra Porin Saatchiyangal and brought out by Kalachuvadu, Chennai. 

Frances Harrison, was a foreign correspondent for BBC and reported from the countries like Iran, Bangladesh and Sri Lanka. She was a resident BBC Correspondent in Sri Lanka from 2000 to 2004. Following the exile of many journalists by Lankan government in the final years of war say, 2007- 09, between the government and Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) she moved to cover other world affairs.

After the war, in 2010 and the successive years she toured around the world and met the survivors who are been the evidences of the war. From the interviews she made with them, around 10 stories were collected and compiled as a book. It contains the heartbreaking stories of ten survivors – a journalist, a nun, a teacher, a housewife among others.

Harrison, who was in Chennai for the launch of the Tamil translation of her book ‘Still Counting the Dead - Survivors of Sri Lanka’s Hidden War’, told Express on the sidelines of the launch that the reports of the United Nations on the count of people killed during the Lankan war widely differed from the Petrie Report and the recently leaked World Bank report that was accessed by the author.

The leaked World Bank report indicated that around 1.07 lakh people went missing during the war between LTTE and Sri Lankan government.

“World Bank population data from Lanka indicates that up to a hundred thousand Tamils are unaccounted for after the final war against the Tamil Tiger rebels in 2009, raising questions about whether they could be dead,” she said.

“An earlier UN report stated that around 40,000 civilians were killed during the climax of the war in 2009. But another UN internal inquiry (Petrie report) last month said for the first time that around 70,000 civilian deaths were possible.”

The figures mentioned in the leaked World Bank report, which was accessed by Express from the author, were indeed baffling.

It estimates that the number of people who returned to the conflict torn area in the north of the island in mid-2010 was a little over 1.15 lakh (28,899 households, each household having about four persons). As the baseline figure, the report cites the Statistical Handbook Numbers (probably the data of Sri Lankan government) and says that in 2007, before the war intensified, the region had 54,336 households (estimated population of over 2.17 lakh). The two sets of data reveals that as many as 1,01,748 people disappeared from Mullaithivu district alone - the area that bore the brunt during the final months of war.

“The same conclusion can be drawn when comparing the 2010 World Bank data with the Census numbers of 2006,” Harrison added.

“Between 2007 and 2010, there was natural population growth as babies being born. Also, there are chances that people might have fled to countries of the Far East as refugees,” Harrison asserted.

Courtesy: The New Indian Express (with slight changes)

Writing for love and humanity

N Vinoth Kumar

Published Date: Feb 9, 2013

  

Literature, music and art have only one goal - to link people with each other, says renowned writer Prapanchan. He was recently conferred with the Saaral Award, instituted by noted film directors JD and Jerry under the aegis of their Robert Arokiam Trust here.

A native of Puducherry, Prapanchan, whose real name is Sarangapani Vaidyalingam, worked as a journalist in various Tamil magazines such as Ananda Vikatan. His novels Maanudam Vellum and Vaanam Vasappadum,  considered as his masterpiece works, were written based on the private diaries of Anadarangam Pillai, who served as a dubash at the French East India Company. Pillai’s diaries portrayed the history of Puducherry, the then Pondicherry from 1736 to 1761. Prapanchan was conferred with the Sahitya Akademi Award in the year 1995 for his novel Vaanam Vasappadum.

When Prapanchan was at sixth grade, his father took him to Romain Rolland Library (Puducherry government library now) and got a membership for him. Even at a very young age, Prapanchan got introduced to literatures of different languages ranging from Tamil, English, French and Russian.

During his days as a budding litterateur in the then popular Vaanampaadi literary circle, he had a pseudonym ‘Prapanchagaanan’ .

“I did my college in Thanjavur. Through well-known writer Thanjai Prakash, I got introduced to litterateurs of modern Tamil literary arena. During those days, I was attracted to Carnatic music” he wrote in his blog prapanchan.in.

Most of his works, whether short stories like Mari Engira Aattukkutty or novels like Theevu, spoke about the importance of kindness among humanity and the relationship between people. “I was born in a lower middle class family and have witnessed the pain of poverty,” he said. Based on his personal experiences, he wrote a novel titled Mahanadi that grabbed the attention of many.

“The doors to his room are always open for his literary friends and budding writers,” said writer S Ramakrishnan, in one of his articles.

Prapanchan’s only favourite hobby is reading. As he was trained in music, he once admitted, “If I am not a writer, I would have been a musician.” After the demise of his better half, the writer has been living alone. His article, a tribute to his wife, titled En Nizhalai Pirindha Ninaivugal, was published in a literary journal Iniya Udhayam a couple of months ago.

At present, he his writing a novel and he says, “I am writing to create a world filled with love. Only through kindness, humanity will live forever and this is my message.”

Courtesy: The New Indian Express

வாய்சஸ் ஃப்ரம் செர்னோபில்

நார்வே மொழியில்: இங்க்ரிட் ஸ்டோர்ஹால்மென்

ஆங்கிலத்தில்: மரீட்டா டரால்ருட் மேட்ரெல்

ந.வினோத் குமார்

பேரழிவுகள்..! அதுதான் மனிதனை சற்று நிதானப்படுத்தி அவன் பலவீனத்தை அவனுக்கே உணர்த்துகிறது. இயற்கைப் பேரழிவுகளால் மனிதன் இயற்கையின் பலத்தைப் புரிந்து கொள்கிறான் எனில், மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பேரழிவுகளால் அவன் என்ன கற்றுக் கொள்கிறான்?

சிந்திக்கிறீர்களா..?

'ரொம்பவும் அதிகமாக சிந்திக்காதீர்கள். அதுதான் ஆபத்தானது. சிந்திக்க ஆரம்பித்தீர்கள் என்றால், நீங்கள் தொலைந்தீர்கள். எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு வேலை செய்யுங்கள். அது அது அப்படியே கடக்கட்டும், மாற்றங்களைப் பாருங்கள், எப்படி மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்'.

இப்படித்தான் முதல் அத்தியாயத்திலேயே நம்மை நிலைகுலைய வைக்கிறது 'வாய்சஸ் ஃப்ரம் செர்னோபில்' எனும் புத்தகம். ரஷ்ய நாட்டில் உள்ள செர்னோபில் அணு உலை விபத்து ஏற்பட்ட நிமிடம் முதல் அதற்குப் பிறகான நாட்களை அந்த விபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட வெவ்வேறு உண்மை மனிதர்களின் நினைவுகளைக் கொண்டு எழுதி இருக்கிறார் இங்க்ரிட் ஸ்டோர்ஹால்மென். இந்நூலின் ஆசிரியர் நார்வே நாட்டைச் சார்ந்தவர். செர்னோபில் விபத்து நடந்து அந்த அணுக் கதிர்கள் நார்வே நாடு வரைக்கும் பரவியிருந்தது. அந்தக் கதிர்களால் தன் இரண்டு மூத்த சகோதரிகளையும் புற்றுநோய் தாக்கி இறந்துவிடுகிறார்கள். இந்த பாதிப்புதான் அவரை இந்தப் புத்தகத்தை எழுத வைத்திருக்கிறது. புத்தகம் எழுதத் தொடங்கிய போது அவருக்கு வயது 24 தான். ஆனால் புத்தகத்தின் மொழி நடை ரொம்பவும் மெச்சூர்ட்!

26 ஏப்ரல் 1986. செர்னோபில் அணு உலையில் விபத்து ஏற்படுகிறது. அது எப்படி ஏற்பட்டது என்று ஆழமான டெக்னிக்கல் டீட்டெய்ல்களுக்கு உள்ளே செல்லாமல் உடனே அதில் மனிதர்கள் எப்படி எல்லாம் பாதிக்கப்பட்டார்கள் என்பதைச் சொல்ல ஆரம்பிக்கும்போது நம்மை இந்தப் புத்தகம் உள்வாங்கிக் கொள்கிறது.

புத்தகம் நெடுக 'இப்படித்தான்... இதற்கு அடுத்து இது' என்று வரிசையாகக் கட்டமைக்கப்படவில்லை. முழுக்க முழுக்க மனிதர்களின் புலம்பல்கள்தான். ஆம் புலம்பல்கள்தான். விபத்தில் அடிபட்டுக் கிடக்கிற மனிதன் ஒருவன் எப்படி எல்லாம் புலம்புவானோ அப்படியான புலம்பல்கள். புத்தகத்தைப் படிப்பதே சர்ரியலிச ஓவியம் ஒன்றை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போன்று உள்ளது.

விபத்து நடந்த பிறகு தன் இரண்டு குழந்தைகளைக் கூட்டிக் கொண்டு மனைவியை மட்டும் ரஷ்யாவிலேயே விட்டுச் செல்கிற வெளிநாடு போகும் அணு உலை அதிகாரி ஒருவன்... வெளியே கசிந்த அணுக் கதிர்களைச் சுத்தம் செய்யப் போய் புற்றுநோயால் இறந்த காவலன் ஒருவனைச் சவப்பெட்டியில் வைத்து ஆறடி குழிக்குள் இறக்கும்போது ஓடிச்சென்று அந்தக் குழிக்குள் விழுந்து அவனுடன் தானும் செத்துப்போக விரும்பிய அவன் காதலி... இப்படி ஏராளமான உண்மை மனிதர்கள் வழிநெடுகிலும் தென்படுகிறார்கள். அவரவர்களுக்கென்று ஒரு புரிதல், ஒரு காரணம் இருக்கிறது.

விபத்து நடந்ததற்குப் பிறகு நடக்கிற சம்பவங்கள் நம்மை அதிர வைக்கின்றன. அணுக் கதிர்கள் வெளியானவுடனே ஒரு பணியாளன் ஐயோடின் மாத்திரைகளைத் தேடிச் செல்கிறான். பாவம் அங்கே இருந்ததோ பாதி காலியான மாத்திரைப் பட்டைகள். அதுவும் 1981ம் ஆண்டு வாங்கப்பட்ட காலவதியான மாத்திரைகள். விபத்து நடந்த அந்த ஆண்டில் மட்டும் சுமார் 2 லட்சம் கருச்சிதைவுகள் நடந்திருக்கின்றன. விபத்து நடந்த பிறகு ரஷ்ய அரசை விமர்சிக்கிற ஒவ்வொருவரும் கண்காணிக்கப்படுகிறார்கள். 'செர்னோபில் விபத்துக்குப் பிறகு கண்காணிப்பு என்பது மரணத்தைப் போல பின் தொடர்கிறது' என்று ஓர் உண்மை மனுஷி சொல்கிறாள்.

"...விபத்துக்குப் பிறகு 'செர்னோபில் டூரிசம்' வளர்கிறது. 'தடை செய்யப்பட்ட பகுதி' எனும் வார்த்தைகள் காடு, நதி என்பது போன்ற வழக்கமான சொற்களைப் போல மாறிவிட்டன. நாங்கள் இரண்டு காலங்களுக்கு இடையில் வாழ்கிறோம்...'after the emission and before the isotopes have gone'.

அணுக் கழிவுகளைப் புதைக்க முடியாது. அவ்வளவு எளிதில் அது மறைந்துவிடாது. ஸ்டாலின் மட்டுமே அந்த புகழ்பெற்ற வாக்கியத்தை உதிர்த்தான்: 'ஓர் அடி கூட பின்வாங்குதல் இல்லை'. இப்போது நாங்கள் எல்லோரும் பல மைல் தூரம் பின் தங்கி நிற்கிறோம்.. செர்னோபில்லில்! இங்கு வாழ்பவருடைய‌ வாழ்க்கை என்பது மரணத்தைப் போன்றதாக இருக்கிறது".

The reactor is no more dangerous than an illicit domestic distiller.

இப்படித்தான் அவர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் விபத்துக்குப் பிறகுதான் உண்மை தெரிந்தது.

And the politicians say budget, analysis, international, strategic, corruption, dismissal. They do not say pollution.

இந்த வார்த்தைகளைப் படிக்கிற போது அரசியல்வாதிகள் எல்லா நாட்டிலும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கிறார்கள் என்பது மீண்டும் ஒருமுறை அழுத்தமாகப் புரிகிறது.

நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளரான நட் ஹாம்சனின் 'ஹங்கர்' எனும் புத்தகத்தில் வரும் கதாபாத்திரத்தின் பெயரைக் கொண்ட 'சல்ட்' பரிசை வென்றுள்ளது இந்தப் படைப்பு. புத்தகத்தின் இறுதியில் இந்நூல் ஆசிரியரின் விரிவான நேர்காணலும் உண்டு. அதில் அவர் இப்படிச் சொல்கிறார்:

'அணு ஆற்றலையும் அணு ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்துவதற்காக எதிர்காலம்தான் நமக்குத் தீர்ப்பு வழங்கும் என்று நினைக்கிறேன்'.

Did Periyar embrace Islam?

The new book by Periyardhasan titled ‘Islathai Periyar Etraara? Edhirthaara?’ brings lesser known information about Periyar’s attraction to Islam

N Vinoth Kumar

Chennai: What will come to your mind when you hear the words ‘Islam’ or ‘Muslim’? Terrorism, jihad, sunnath, biryani, burkha or ‘Vishwaroopam’ ban..? But while you read the book, ‘Islathai Periyar Etraara? Edhirthaara?’ then from the next time if you hear those words, Periyar will come to your mind.

The book in which Abdullah Periyardhasan delivers his research details about Periyar’s beliefs over the religion, Islam. The book unfolds based on the information taken from the collection of 20 volumes titled ‘Periyar E Ve Ra Sindhanaigal’ brought out by Aanaimuthu in the year 2009.

E V Ramasamy, who fondly called as Thanthai Periyar, was an iconoclastic and who fought for the upliftment of backward classes in Tamil Nadu. As an atheist he propagated the principles of rationalism through his movement Dravidar Kazhagam. He has been considered as an offender of religions.

Periyardhasan whose real name is Seshachalam was born in a Saivite family. He was attracted to Periyar’s rationalist thoughts and so he changed his name as Periyardhasan. Then little later, he changed to Buddhism. A couple of years back he was again changed his religion from Buddhism to Islam. Later he joined MDMK party. In spite of his attitude in changing the religious stand, he is considered as a good Dravidian ideologist, an orator, an actor and a philosopher.

Periyar’s inclination towards Islam, starting from 1923 to 1973 and his beliefs on Islam a way to eradicate social descrimination are brought out in the book.

The book records many important events of Periyar’s embrace of Islam. To a surprise, in 1923 when Periyar delivering a speech at Ernakulam and asked the socially downtrodden people who were attending the speech, to convert into Islam from the present religion, thousands of people converted very next moment. The sudden conversion, that gave immense strength to downtrodden, also brought violence.

“Though Periyar has changed his stand in various issues at times, he has supported the principles of Islam continuously for 50 years”, says Periyardhasan in this book.

“Periyar opposed only the Gods created by man and not the God who created the mankind. In that way he supported Islam, since, it is the religion that believes God created the man” he adds.

The book discusses on various platforms such as what is the opinion of Periyar on wearing burkha, how one’s caste discrimination will change if one changes from his religion to other, whether changing of religion affects the ‘Dravidian’ image, whether Periyar accepts Muhammed as a final prophet and finally, most importantly, whether Periyar shifted to Islam religion.

Finally, the book also presents an important view of Periyar. At one point of time, Periyar said, even the religion Islam must be reformed according to changing times.

“We welcome if any alternative thoughts or criticisms to this book” he says.

Based on this book, with eponymous title a 90-minutes documentary has been made. 

Title Courtesy: The New Indian Express.

Passing the literary torch

By N Vinoth Kumar

Published: 02nd May 2013

Like any other person living in this world I am also a social animal. Hence it is quite natural that my writing is my world and vice versa — he wrote once in an essay that appeared in Indian Literature, a bi-monthly literary magazine published by the Sahitya Akademi. His words are true and are reflected in his writings — be it a poem or short story or a novel. By weaving human feelings together he makes a reader become a part of his work. Maybe it is this uniqueness that had Tamil literary critic Ka Na Su write about Thalaimuraikal as one of the ‘Ten Great Novels of India’. The man who has earned such praises is none other than Neela Padmanabhan.

An eminent litterateur, he celebrated his 75th birth anniversary on April 26, a couple of weeks after he was honoured by Ilakkiya Chinthanai, one of the prominent Tamil literary organisations in the State, for his contribution to literature.

Born in the year 1938 in Thiruvananthapuram, Neela Padmanabhan is well-versed with Tamil and Malayalam. As a bilingual writer he brought out his works in multiple platforms as poems, short stories, novels, essays and literary criticisms. He served as a Deputy Chief Engineer at the Kerala State Electricity Board. Though he started to write at the age of 12, it was his debut novel Thalaimuraikal written at the age of 30, shot him to fame in the literary world. The novel was later translated by Ka Na Su under the title The Generations. A couple of years ago, the novel has turned into a Tamil film titled Magizhchi directed by Va Gowthaman, who had earlier made a documentary on Neela Padmanabhan for the Sahitya Akademi.

His novel Ilai Udhir Kaalam fetched him the Sahitya Akademi Award in the year 2005. His other novels such as Pallikondapuram, Uravugal, Koondinul Pakshigal were also well received by readers and critics. He has penned more than 20 novels, 11 collection of short stories, four volumes of poems and 11 collections of essays, all in Tamil, to his credit. Besides, he has also penned nearly 10 novels in Malayalam and English. His work has been translated in several Indian languages and other such as English, German and Russian as well.

Neela Padmanabhan who was in Chennai recently, shared his literary journey with City Express.

“I was born into a middle class family,” he shared. “And I spent my childhood days in a small circle — home, street, drama theatre, school, and a small rivulet near the school, temples and ponds. This is where I think the sensitivity, shyness, imaginative nature and a feeling of isolation lead me to read more and thereby engage in writing,” he added.

He went on, “It was only after 10 years of my birth that the states were reorganised on the basis of language. Until then we were in Travancore, whose southern boundary was Kanyakumari. After Kanyakumari became one of the districts of Tamil Nadu, we became strangers to other Tamils and Malayalis, since the Tamil we speak has a Malayalam accent and vice versa.” This can also be accounted as a reason for the success of his novels like Thalaimuraikal, which has a local slang, the author points out.

“If you want your language to be an international language, then you need to give up its purity,” he said. When asked about his poems of metaphysical nature, he responded, “I want readers to think and so I am writing metaphysical poems.”

“A writer has been moulded by his surroundings and the circumstances he faces. This is reflected in his writings and so I deliberately avoid imitating myself in each of my books. Though the world around me hurts sometimes, I must keep writing so that it passes down the generations,” said Padmanabhan.

To encourage young writers, he instituted two awards titled ‘Neela Padmam’ and ‘Thalaimuraikal’ for best poem and short story respectively, through the Thiruvananthapuram Tamil Sangam. This year’s awards were presented to Rajeshwari for best poem and Kasi Viswalingam for best story.

Courtesy: The New Indian Express

உன்னை உணர்!

ந.வினோத்குமார்

 திறமையான தியேட்டர் ஆர்ட்டிஸ்ட், தேசிய விருது வென்ற நடிகர் எனப் பல முகங்கள்கொண்ட அனுபம் கெர், இப்போது எழுத்தாளரும்கூட. தன் வாழ்வின் அனுபவத் தொகுப்புகளை 'தி பெஸ்ட் திங் அபௌட் யு இஸ் யு’ (The Best Thing About You is You) என்ற புத்தகமாக்கி இருக்கிறார். புதிய நம்பிக்கையைத் தோற்றுவிக்கும் புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு பக்கம்...

 புதிதாய்ப் பிறப்போம்... புதிதாய்க் கற்போம்!

இந்த அத்தியாயத்தை நான் ஜூன் 19-ம் தேதி எழுதுகிறேன். 'தந்தையர் தினம்’ என்று கொண்டாடப்படுகிற அந்த நாளில் என் தந்தையுடன் எனக்கு நேர்ந்த அனுபவம் ஒன்றை நான் இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

கீழ் மத்தியத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் பிறந்தவன் நான். ஹிமாச்சலப்பிரதேச அரசு அலுவலராக என் அப்பா சிம்லாவில் பணியாற்றிவந்தார். அவருடைய வருமானம் குடும்பத்தை நடத்தவே போதாமல் இருந்த நிலையில், ஒருநாள் என்னை நகரின் பிரபல உணவகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

தேர்வு முடிவுகள் அறிவிக்கப்படாத நிலையில், என்னைத் திடீரென்று உணவகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றது எனக்கு அளவில்லாத ஆச்சர்யத்தை அளித்தது. கச்சோரிகளையும் சமோசாக்களையும் நான் விழுங்கி முடித்தவுடன் என் தந்தை சொன்னார், 'மகனே... உனக்கு ஒரு கெட்ட செய்தியைச் சொல்லப்போகிறேன். நீ தேர்வில் தோல்வி அடைந்துவிட்டாய்!’ என்றார். அவர் அரசு அலுவலராக இருந்த காரணத்தினால், என் மேல்நிலைப் பள்ளித் தேர்வு முடிவுகளை இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே அறிந்திருந்தார்.

எத்தனையோ பாடங்களை என் தந்தையிடம் இருந்து நான் கற்றிருந்தாலும், என் தோல்வியைத் தண்டிக்காமல், என்னை அவர் கையாண்ட விதம் என்னுள் ஆழப் பதிந்திருக்கிறது.

வருடங்கள் பல கடந்துவிட்டன. இன்று அந்த நிகழ்வை ஒட்டிய ஓர் உண்மையை ஸ்டீபன் கோவே எழுதிய  'தி செவன் ஹேபிட்ஸ் ஆஃப் ஹைலி எஃபெக்டிவ் பீப்பிள்’ (The Seven Habits of Highly Effective People) என்ற புத்தகத்தில் படித்தேன். அதில், உங்களின் 10 சதவிகித வாழ்க்கை உங்களுக்கு என்ன நேர்கிறது என்பதைப் பொறுத்து அமைகிறது. மீதி 90 சதவிகித வாழ்க்கை, அந்த நிகழ்வுகளுக்கு நீங்கள் எப்படி எதிர்வினை ஆற்றுகிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்து அமைகிறது.

நம் எதிர்வினைகள்தான் நாம் எதிர்கொள்ளும் நல்லது கெட்டது அனைத்துக்கும் காரணம். அதனால்தான் நம் விதி நம் கையில் என்பதை நான் எப்போதும் நம்புகிறேன்!'' 

நன்றி: ஆனந்த விகடன், 01 பிப்ரவரி, 2012

Remembering Dalit Murasu, a voice of Dalits, by Dalits, for Dalits

By N Vinoth Kumar

Published: 13th April 2013

It was the birth centenary celebrations of Dr B R Ambedkar in the year 1991 that gave hope of a resurgence of the Dalit liberation struggle. The decade 1990-2000 witnessed a great resurgence in Dalit literature and art. In the final years of that decade Dalit Murasu, a magazine exclusively for Dalits, came out.

Dalit Murasu, was started by Punitha Pandiyan, a Dalit activist turned journalist, in 1997. For 16 years it acted as a mouthpiece for Dalits. After its arrival, mainstream magazines in Tamil Nadu started to provide space for Dalit writing and ideology in field reporting, works of fiction and non-fiction. Due to a financial crisis the magazine was suspended in April 2012 but, almost a year later, is to be published from May 2013. It was the only magazine that spoke for Dalits after Oru Paisa Thamizhan, published by Pandit Iyothee Thas, a renowned Dalit activist of the 1880’s.

Speaking to City Express Punitha Pandiyan shared his 16-year journey with the magazine. “I came to Chennai in 1991, the year of Dr Ambedkar’s birth centenary celebrations. Notable personalities from the Dalit community stepped into politics, literature and art at that time, but there was no media to carry Dalit issues,” he said.

“In 1996 a magazine called Dalit Voice was published from Bangalore. Using that as a model I started Dalit Murasu in 1997,” he continued. “The magazine changed the perception that Dalits could not run a magazine.”

While Oru Paisa Thamizhan carried dialogues on Tamil nationalism, the magazines started by Dr Ambedkar carried discussions on caste as a principal contradiction.

Dalit Murasu follows the path of Ambedkar, along with the ideology of Periyar. “We had a financial crisis last year, but we managed to raise funds and clear our debts. The upcoming issue will focus on disputes between the SC castes in V Puduppatti near Rajapalayam”.

Punitha Pandiyan concluded by saying, “I have staked my whole life on this magazine and I hope it will be a change-agent in this caste-ridden society.”

Courtesy: The New Indian Express